Moncrieff zachwalał swój wynalazek jako niedrogi i wkrótce zbudował podstawę działa alternatywną dla dotychczasowych konstrukcjiMetoda Moncrieffa: dokument Royal United Service Institution (1866).
W końcu lat osiemdziesiątych XIX wieku Amerykanie Adelbert Buffington i William Crozier udoskonalili projekt, dodając wspomagający przeciwwagę podnośnik hydro-pneumatyczny. Podstawa Buffingtona–Croziera (1893) była szczytowym osiągnięciem w rozwoju znikających dział i była wykorzystywana do montowania dział o maksymalnym kalibrze 16 cali. Działa te były bardzo popularne przez jakiś czas w Imperium Brytyjskim, Stanach Zjednoczonych i wielu innych krajach.
thumb|14-calowe działa Fortu Hancock w New Jersey Seria prób, przeprowadzanych w latach dziewięćdziesiątych XIX wieku przez RNZN w Nowej Zelandii (gdzie kupiono i zamontowano liczne znikające działa jako rezultat kryzysu afgańskiego z roku 1885Po II wojnie afgańskiej stosunki brytyjsko-rosyjskie pozostawały napięte. W roku 1885 armia rosyjska ponownie wkroczyła do Afganistanu, co wzmogło napięcie. Władze wspólnoty brytyjskiej z niepokojem śledziły też rosnącą aktywność floty rosyjskiej na Pacyfiku.), dowiodła jednak, że trafienie z dział okrętowych niewielkiej instalacji nadbrzeżnej jest właściwie niemożliwe, najwyżej przez przypadek.