Poza charakterystycznym układem skrzydeł, był to całkowicie konwencjonalny dwupłat ówczesnego okresu. Samolot był napędzany silnikiem rotacyjnym, które stanowił wówczas nowość w Stanach Zjednoczonych. Do napędu prototypu użyto budowanego licencyjnie w General Vehicle Company 9-cylindrowego silnika typu Gnome Monosoupape o mocy 100 KM. Samolot otrzymał oznaczenia S-4.
Testy Prototyp został oblatany w czerwcu 1917 w siedzibie firmy z Ithaca przez Franka Burnside’a. W testach samolot osiągnął prędkość 95 mil na godzinę (153 km/h). W słowach innego oblatywacza zakładów, Paula D. Wilsona, prototyp samolotu „dobrze lądował i jego ogólne właściwości pilotażowe nie były złe jak na ówczesne czasy”.
W lecie 1917 samolot został dostarczony do bazy Army Experimental Air Station w Hampton (współcześnie Langley Field), gdzie został oceniony jako potencjalny samolot szkolenia zaawansowanego i myśliwskiego. Bardzo negatywnie oceniono 100-konny silnik prototypu jako nienadający się do długotrwałych lotów i nadający się tylko na krótkie loty pokazowe czy szkoleniowe, uznano także, iż samolot był ciężki na ogon.