Okres niełaski Oferta pokoju oburzyła al-Mansura – oczekiwał on podporządkowania sobie całego Songhaju, zwłaszcza zaś przejęcia kontroli nad kopalniami złota. Zdjął on swojego dotychczasowego faworyta z funkcji dowódcy, na jego miejsce wysłał zaś byłego dowódcę renegatów – paszę Mahmuda ibn Zarkun. Ibn Zarkun przybył wraz z posiłkami do Timbuktu 17 sierpnia 1591 roku. Chętnie korzystał z wiedzy i doświadczeń Dżaudara, mianując go swoim bezpośrednim zastępcą.
Mahmud ibn Zarkun zamierzał zdobyć całe terytorium Songhaju. Pierwsze duże zwycięstwo osiągnął w bitwie pod Bambą, spowodował wycofanie się Songhajów do Dendi, którego jednak nie był w stanie opanować. Powracając do Timbuktu zostawił Dżaudara w Gao, jako dowódcę tamtejszego garnizonu.
Ponieważ ibn Zarkun stracił zaufanie sułtana i wkrótce zginął, al-Mansur wysłał do Songhaju nowego dowódcę – paszę Mansura ibn Abd ar-Rahmana. W czerwcu 1595 roku wyruszył on z wojskiem do Hombori, gdzie pokonał armię Askii Nuha biorąc wielu jeńców. Mansur popadł w konflikt ze stacjonującym w Gao Dżaudarem. Ich spór o zwierzchnictwo próbował rozsądzić al-Mansur, przekazując Dżaudarowi władzę cywilną, zaś Mansurowi władzę wojskową. Nie zadowoliło to Dżaudara, który 9 listopada 1596 roku otruł swojego rywala.