Misja Tizarda – współpraca anglo-amerykańska Ograniczone możliwości realizacji programu „Komisji Tizarda” w Wielkiej Brytanii Henry Tizard wrócił do prób nawiązania współpracy naukowo-technicznej ze Stanami Zjednoczonymi (były bez powodzenia podejmowane już w czasie I wojny światowej i w roku 1930). Premier Churchill, którego stosunki dyplomatyczne z administracją Roosevelta są oceniane jako niespójne i burzliwe, w tym przypadku poparł inicjatywę fizyków. Zgodnie z jego koncepcją Tizarda stronie amerykańskiej zaproponowano współpracę przy rozwijaniu technik radarowych, polegającą na tym, że USA udostępni swoją bazę techniczną i fundusze, a Wielka Brytania – wynalazek fizyków, brytyjski magnetron (cavity magnetron), pozwalający przesunąć zakres działania urządzeń radarowych w stronę większych częstotliwości (do długości fal ok. 10 cm).
W sierpniu 1940 roku sześciu brytyjskich naukowców i inżynierów wyruszyło z Liverpoolu na liniowcu The Duchess of Richmond, wioząc ze sobą skrzynkę o najwyższej tajności. W misji uczestniczyli: sir Henry Tizard (przewodniczący), F.C. Wallace (wojsko) H.W. Faulkner (marynarka) F.L. Pearce (RAF) prof. John Cockcroft (naukowiec, wojsko) dr E.G. Bowen (techniki radarowe) A.E.