Sam został zobowiązany do oddawania kapitule 2/3 zmielonego zboża oraz utuczenia na rzecz kapituły dwóch wieprzy"Słownik historyczno - geograficzny ziem polskich w średniowieczu" Poznań, cz.IV, IH PAN, s.672.
W 1431 roku wieś poniosła dotkliwe straty z powodu pożaru. Na wniosek regensa kapituła zwolniła najbardziej poszkodowanych z czynszu na 3 lata. W 1455 roku, w czasie wojny trzynastoletniej z Krzyżakami przez wieś przeszło pospolite ruszenie, czyniąc na jej terenie znaczne szkody: maszerujące wojska spaliły między innymi dom jednego z kmieci, a inne zagrody, w tym również folwark regensa (folwark kapitulny), zostały dotkliwie zdewastowane.
W roku 1521 podczas ostatniej wojny polsko-krzyżackiej (zakończonej hołdem pruskim) dwór regensa został spalony a zagrody kmieci złupione przez szlachtę idącą na wyprawę wojenną w stronę Wągrowca. Do 1527 postawiono nowy, dębowy dwór, jednak sama wieś wyludniła się: z 30 kmieci pozostało zaledwie sześciu, we dworze brakuje służby, czynna jest tylko jedna karczma.