Soleccy olędrzy byli rozproszeni. Ich siedziby znajdowały się w kierunku Przyłubia nad Wisłą i w kierunku Otorowa, a także na południe od miasta poniżej piaszczystej wysoczyzny (terasy pradolinnej) porośniętej Puszczą Bydgoską. Rozwój wsi po I rozbiorze Polski wiąże się z powszechną w tych okolicach kolonizacją niemiecką. Wsie zostały przejęte przez rząd pruski i wcielone do domeny bydgoskiej.
Spis miejscowości rejencji bydgoskiej z 1833 r. podaje, że we wsi miejskiej Soleckie Olędry (niem. Schulitzer Stadt-Hollander) mieszkało 322 osób (300 ewangelików, 22 katolików) w 42 domachVerzeichniss aller Ortschaften des Bromberger Regierungs-Bezirks mit einer geographisch-statistischen Uebersicht. Bromberg 1833.. Istniał również folwark Schulitz, gdzie mieszkało 40 osób (31 ewangelików, 6 katolików, 3 żydów) w 2 domach oraz kolonia Soleckie Holendry Zamkowe (niem. Schulitzer Schlosshauland), gdzie mieszkało 267 osób (244 ewangelików, 23 katolików) w 31 domach. Według opisu Jana Nepomucena Bobrowicza z 1846 r. Soleckie Olędry były wsią, należącą do miasta Solca, natomiast Soleckie Olędry Zamkowe i folwark Solec były wsiami rządowymi należącymi do domeny bydgoskiej. W Olędrach Zamkowych znajdowała się filialna świątynia ewangelicka. Kolejny spis z 1860 r.