Olędrzy wprowadzili na tych terenach wysoką kulturę rolną i hodowlę, a głównie umiejętność zagospodarowania terenów zalewowych.
Olędrzy osiedli na przedmieściach Solca Kujawskiego w 1605 r., otrzymując kontrakty z rąk starosty bydgoskiego Macieja Smoguleckiego. Za czasów urzędowania tego starosty, który związał się z opozycją wobec króla, wydzielono ze starostwa bydgoskiego niegrodowe starostwo soleckie. Kolejne kontrakty nadawali więc starostowie soleccy, a w XVIII wieku także burmistrzowie Solca. Po III wojnie północnej (1700-1721) w Soleckich Oledrach było więcej mieszkańców, niż w mieście Solcu. Rozróżniano wówczas Olędry Zamkowe płacące czynsz staroście soleckiemu oraz Olędry Miejskie, formalnie podległe miastu. Starościna Eleonora Jaraczewska nadała osadnikom tereny miejskie (25 włók), co zapoczątkowało spory z władzami miejskimi. W tym czasie powstały także tzw. Topole i Folwark Solecki, a Olędry Zamkowe rozrosły się do znacznych rozmiarów. Skład narodowościowy wsi początkowo holenderski, zmienił się w XVIII wieku na niemiecki i ewangelicki, co wynikało z charakteru gmin olęderskich, a także nowego osadnictwa, zaistniałego po spustoszeniach wojennychBandurski A., Kościński B.: Historia Solca Kujawskiego w zarysie ku uczczeniu 600-letniego obchodu nadania miejscowości praw miasta. Bydgoszcz 1925..