W Les Israèlites de Pologne Hollenderski poruszył także kwestie związane z religijnym aspektem życia swoich rodaków. Jego krytyczne uwagi na temat talmudystów oraz mesjanizmu żydowskiego, które pojawiały się również w innych dziełach, wzbudziły antypatię ortodoksyjnych Żydów.
W trakcie Wiosny Ludów w 1848 roku Hollenderski wystosował dwa apele. Pierwszy z nich skierował do ludności żydowskiej, drugi natomiast do polskiej. Zachęcił w nich do zjednoczenia sił w walce z rosyjskim zaborcą. Dał również wyraz swoim nadziejom na uzyskanie przez Polaków niepodległości.
W drugiej połowie lat 50. XIX w. Hollenderski odszedł z szeregów emigrantów zabiegających o uzyskanie przez Polskę niepodległości. Przyczyną tego było obarczenie Żydów galicyjskich przez owe środowiska częściową odpowiedzialnością za niepowodzenie powstania krakowskiego w 1846 roku. W roku 1865, w napisanym w języku angielskim dziele The History of the Israelites of Poland, zwrócił uwagę na nikły entuzjazm dla procesu emancypacji Żydów w okresie polskich dążeń niepodległościowych.