Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku zwyczaje szkolne kształtowały się samorzutnie, często zgodnie z wzorcami zaborczymi. W 1932 roku jędrzejewiczowska reforma szkolnictwa ujednoliciła system oświaty w Polsce. W jej wyniku wprowadzono dwa rodzaje egzaminów maturalnych – tzw. „małą maturę” na zakończenie czteroletniego gimnazjum i „dużą maturę” na zakończenie dwuletniego liceum, którym zwyczajowo towarzyszyły bale. Rok później wprowadzono do szkół program „Polska i jej kultura”, który obejmował też naukę tańców ludowych (szkoły podstawowe) i narodowych (gimnazja). Rok szkolny kończyły z reguły taneczne popisy uczniowskie, w klasach maturalnych zastępowane wspólnym odtańczeniem poloneza.
System oświaty wprowadzony przez Jędrzejewicza obowiązywał do 1948 roku, gdy zmieniono go na system o wzorcach radzieckich. Zlikwidowano wtedy naukę poloneza, jako tańca „niesłusznego” klasowo. Do wcześniejszych zwyczajów studniówkowych powrócono samorzutnie po 1956 roku. Nie obowiązywały jednak w tej sprawie żadne przepisy. Tańczenie poloneza na studniówkach stało się obowiązującą, choć nadal niepisaną zasadą na przełomie lat 60. i 70.