Bale studniówkowe pojawiły się najprawdopodobniej ok. 1834 roku na ziemiach polskich pod panowaniem pruskim, wyznaczając okres przygotowania do matury. Były one ostatnią przed egzaminem okazją do popisania się efektami nauki. W szkołach pruskich obowiązywały lekcje tańca. Nauczyciele sięgali po lokalne i narodowe tańce, więc na balach maturalnych na ziemiach polskich, zwłaszcza w Wielkim Księstwie Poznańskim, uczniowie mieli możliwość popisać się efektami nauki poloneza.
Po roku 1849 studniówkowe popisy i bale stały się też popularne w niektórych prowincjach Monarchii Austriackiej, w tym w Galicji, gdzie polonez był nadal popularny w kręgach towarzyskich. Bardziej skomplikowana sytuacja panowała w zaborze rosyjskim, gdzie proces nauczania i sam egzamin dojrzałości był mocno zrusyfikowany. Czasowo tańczenie poloneza było nawet zakazane na terenie Królestwa Kongresowego. Sięgano po poloneza częściej na Kresach (np. w Grodnie i Wilnie), gdzie nie obowiązywały te zakazy.