Jej książki opowiadają o Hiszpanach w ostatnim ćwierćwieczu XX wieku i pierwszych latach XXI wieku, w stylu charakteryzującym się realizmem i psychologiczną introspekcją.
Jako dziecko otrzymała od dziadka „Odyseję" Homera, którą wraz z „Don Kichotem" uważała za dwa najważniejsze wpływy na swoją twórczość. Szczególnie interesowały ją postacie będące archetypami przetrwania, radzące sobie ze swoimi okolicznościami w ten czy inny sposób, w przeciwieństwie do bohaterów i antybohaterów.
Grandes była politycznie lewicowa, a jej twórczość koncentrowała się na reżimie Francisco Franco i jego wpływie na hiszpańską demokrację. W swoich powieściach przedstawiała historie „przegranych" – republikanów, antyfaszystów i ofiar dyktatury. Małgorzata Kolankowska określiła ją jako „mistrzynię intrygi, baczną obserwatorkę i mistrzynię języka", podkreślając dominację postaci kobiecych w jej twórczości. Sama o sobie mówiła: „Ktoś musi opowiedzieć naszą historię – historię tych, którzy przegrali wojnę".
Działalność społeczna i poglądy
Grandes była zdecydowaną przedstawicielką lewicy i aktywistką społeczną. Przy wielu okazjach głosowała na partię Zjednoczona Lewica.