Przywrócenie centralnego miejsca misterium paschalnemu w XX w. W teologii katolickiej pojęcie misterium paschalnego powróciło na nowo w okresie poprzedzającym Sobór watykański II (1962-1965 r.) pod wpływem teologów Ruchu liturgicznego, szczególnie dom Odona Casela. Interesują się nim szczególnie takie dziedziny teologii jak: teologii liturgii, sakramentologia i eklezjologia.
Sobór watykański II Louis Bouyer, jeden z ekspertów soboru, przypomniał, że termin misterium paschalne był używany w trakcie obrad Soboru watykańskiego II (1963–65) jako bogate w treści określenie chrześcijańskiego odkupienia głoszonego i uobecnianego w liturgii. Ojcowie soborowi wsparli swym autorytetem owoc pracy uczonych ruchu liturgicznego, szczególnie dom Odona Casela i całej szkoły opactwa Maria Laach. Pojęcie misterium zbawienia przetarło swoją drogę do dokumentów Soboru nie bez sprzeciwów i niezrozumienia. Niektórzy zebrani biskupi wyrażali opinię, że jest ono niejasną i chimeryczną ideą, jego ortodoksja jest wątpliwa i że jest ignorowane przez poważną teologię. Ostatecznie Sobór zadecydował o potwierdzeniu ważności tego terminu. Znalazło to swe odbicie w Konstytucji o liturgii Sacrosanctum ConciliumLouis Bouyer (1965), The Liturgy Revived.