Znaczenie słowa «pascha» w tradycji wczesnego Kościoła Tajemnica paschalna w Biblii i w pierwszych wiekach była określana słowem Pascha. Wśród ojców Kościoła można znaleźć kilka istotnych interpretacji jego znaczenia. Wczesna łacińska tradycja kościelna, koncentrując się na chwalebnej Męce Chrystusa, w swej katechezie odwoływała się do błędnego skojarzenia leksykalnego z greckim słowem paschein – cierpieć. Już Orygenes, a później Hieronim ze Strydonu, znający hebrajski, a za nimi Augustyn z Hippony prostowali tę etymologię ludową, wskazując, że po hebrajsku pascha oznacza przejście. W pismach Ojców Kościoła można odnaleźć następujące znaczenia:
przejście Pana Boga ponad domami Izraelitów (Hieronim) przejście ludu izraelskiego z Egiptu do Ziemi Obiecanej (Filon, Orygenes we fragmentach Peri Pascha, Grzegorz z Nazjanzu) przejście człowieka od słabości do cnót, od tego, co zmysłowe, do tego, co duchowe (Filon, Klemens, Orygenes, Grzegorz z Nazjanzu, Ambroży, itd.), przejście Chrystusa – a wraz z nim także Jego członków, Ciała Kościoła – z tego świata do Ojca (Augustyn z Hippony).