W okresie Azuchi-Momoyama mistrzowie herbaty, jak Sen Rikyū, przekształcili tę koncepcję w ideę służącą i ściśle związaną z ceremonią herbacianą. Uznali, że prawdziwe, wyrafinowane piękno istnieje w prostocie. Bogaci kupcy, wiodąc dostatnie życie w swoich ekstrawaganckich domostwach wypełnionych pozłacanymi wzorami, w autonomicznym mieście Sakai, wspierali rozwój zaawansowanych form kultury. Przekonali się jednak do niezwykle prostej ceremonii organizowanej w maleńkich pomieszczeniach pozbawionych wszelkich ozdób i zbędnych sprzętów. Zaakceptowali ideę mistrza Rikyū, zmieniającą ceremonię picia herbaty w prostą, ascetyczną formę nazwaną wabi-cha. Znaleźli w niej atmosferę najwyższego, ostatecznego luksusu i najbardziej kreatywną formę sztuki.
Zasady Zasady wprowadzone przez Sen no Rikyū, charakteryzujące ceremonię (harmonia, szacunek, czystość, spokój), są stosowane we współczesnej, japońskiej ceremonii herbacianej i przejawiają się m.in. poprzez aranżację pomieszczenia do ceremonii, które nazywa się chashitsu. Powinno być niewielkie, dla czterech, pięciu osób i mieć dwa wejścia: jedno dla gospodarza i drugie bardzo niskie, miniaturowe (nijiri-guchi) dla gości, wymagające pokornego schylenia się, ukorzenia się w ramach przygotowań do ceremonii parzenia herbaty.