Sabi odnosiło się pierwotnie do zastarzałego, opuszczonego, odludnego otoczenia. Nowego znaczenia nabrało w średniowieczu poprzez interpretację, iż takie otoczenie i warunki mogą prowadzić do osiągnięcia wewnętrznego spokoju. Sabi stało się terminem artystycznym, oznaczającym piękno pokryte patyną czasu. W średniowiecznej poezji japońskiej waka i renga (poemat wiązany) sugerowało starość, samotność, rezygnację i spokój. W ceremonii herbacianej oznaczało gustowanie w samotności i odosobnieniu. Sabi było podstawową zasadą estetyczną stylu i formy haikai, przyjętą przez Bashō Matsuo i jego szkołę. Współcześnie jest tłumaczone jako elegancka, spokojna prostota.
Oba te słowa zlały się w łączne pojęcie wabi-sabi zapisywane po japońsku: 侘・寂 lub 侘び寂び. Oznacza ono piękno odnajdywane w spokojnej prostocie i ascetycznym wyrafinowaniu.
Ascetyczni intelektualiści okresów: Kamakura (1185-1333) i Muromachi-Ashikaga (1333-1568) zamienili te pojęcia w pozytywną koncepcję wyzwolenia od materialnych i emocjonalnych obaw. „Powierzchowne”, zewnętrzne problemy powinny być interpretowane pozytywnie jako stanowiące wewnętrzne piękno.