Ich ciągłość nie polega zazwyczaj na zachowaniu niezmiennego systemu znaków, lecz obejmuje powiązane ze sobą sposoby wykonywania, nauczania i przekazywania repertuaru oraz kolejne postacie jego zapisu.
Należy do nich tradycja śpiewu Samawedy, w której przekaz ustny jest wspomagany przez zmieniające się sposoby zapisu. Chińska cytry guqin rozwinęła się od opisowego zapisu znakowego wenzi pu do skróconej postaci jianzipu, używanej również współcześnie. W japońskim gagaku partytury instrumentalne nadal współdziałają z ustnymi sylabami mnemonicznymi, a koreańska notacja jest wykorzystywana w wykonawstwie, nauczaniu i badaniach nad . Elementem żywej praktyki liturgicznej jest również etiopska notacja . Poprzez kolejne przekształcenia przetrwały ponadto średniowieczne tradycje neumatyczne. Współczesna notacja bizantyjska, zwana „nową metodą” (), ukształtowała się na początku XIX wieku na podstawie wcześniejszych sposobów zapisu tej tradycji i pozostaje stosowana w księgach liturgicznych obrządku bizantyjskiego, natomiast w Kościele zachodnim nadal stosowana jest kwadratowa notacja chorałowa na . W tradycjach tych zapis na ogół nie zastępuje przekazu ustnego, lecz służy jako jego uzupełnienie i pomoc pamięciowa.
Rozwój notacji zachodniej