18 sierpnia tego roku został ranny w miejscowości Czernoszewicze i następnie ewakuowano go do szpitala, z którego wrócił na front 22 grudnia 1914. Został awansowany na stopień podkapitana, a później kapitana, a za waleczność otrzymał odznaczenia rosyjskie. Od 1917 służył w I Korpusie Polskim w Rosji podczas wojny domowej w Rosji walczył z oddziałami bolszewickimi w okolicach miast Witebsk, Orsza i Bobrujsk. Po tym jak likwidacji uległ I Korpus, trafił do Kijowa i działała w ramach Polskiej Organizacji Wojskowej. Do listopada 1918 brał udział w tajnych zebraniach, a 7 listopada tego roku zgłosił się do Polskiego Przedstawicielstwa w Kijowie na Ukrainie.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, z papierami jeńca austriackiego przedostał się do kraju i 8 stycznia 1919 wstąpił do Wojska Polskiego. Delegowany do dyspozycji Głównego Dowództwa w Poznaniu. Był organizatorem II dywizjonu 1 pułku artylerii polowej i został jego dowódcą 12 stycznia 1919. Na tym stanowisku uczestniczył w powstaniu wielkopolskim i walczył w okolicach Rogoźna. Został dowódcą II dywizjonu 3 pułku artylerii polowej, od połowy 1919 brał udział w walkach na wojnie polsko-bolszewickiej. Od 8 sierpnia 1919 był p.o. dowódcy 14 Wielkopolskiego pułku artylerii polowej (po przemianowaniu z 3 pułku artylerii polowej), od 15 września 1920 dowódcą. Był także p.o.