W 1994 roku ten sam zespół pod kierunkiem Douglasa Wallace’a nawiązał współpracę z genetykiem Jamesem Neelem. Badacze wspólnie poddali analizom mitochondrialny DNA różnych indiańskich plemion, by poszukać mutacji, które wystąpiły od czasu, gdy ich wspólni przodkowie opuścili Azję. Na podstawie tempa zmian genetycznych oszacowali przybycie pierwszej fali migracji na około 22 000 – 29 000 lat temu. W 1997 roku dwaj brazylijscy genetycy Sandro Bonatto i Francisco Bolzano postanowili przeprowadzić ponowne badania DNA, ale w przeciwieństwie do swoich poprzedników skupili się na czwartej haplogrupie tzw. A. Ponieważ występuje ona w każdej amerykańskiej populacji, a na Syberii jest niemal nieobecna – podważyło to teorię o kilku migracjach. Oznaczało to bowiem, że w każdej fali migracyjnej musiałyby się znaleźć osoby z haplogrupą A. Brazylijscy badacze wysunęli więc teorię, że z Azji przybyła do Ameryki tylko jedna fala i to w niej znajdowała się grupa ludzi z haplogrupą A. Na podstawie obliczeń skumulowanych w niej różnic genetycznych ustalili, że mogło to mieć miejsce od 33 000 – 43 000 lat temu. Ponadto wyniki ich badań sugerują, że po przebyciu Beringii, część ludzi oddzieliła się od grupy i powędrowała na południe, co było wówczas możliwe, ponieważ kanadyjskie lodowce nie były jeszcze ze sobą połączone.