W 1926 roku weszła do rady wojewódzkiej Polskiego Stronnictwa Chrześcijańskiej Demokracji. 5 czerwca 1927 roku brała udział w poświęceniu placu budowy katowickiej katedry Chrystusa Króla, na którym wykopała symbolicznie ziemię jako pierwsza matka. W 1928 roku kandydowała bez powodzenia do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej. Poparli ją m.in. Wojciech Korfanty i proboszcz bogucickiej parafii ks. Franciszek Ścigała. W trakcie kampanii wyborczej zarzucano jej m.in., iż rzekomo była zwolenniczką wydłużenia czasu pracy górników do 12 godzin dziennie.

W 1929 roku uzyskała mandat radnej Rady Miejskiej w Katowicach, startując z list chadeckiego Bloku Katolicko-Ludowego – funkcję tę pełniła do 1939 roku. W Radzie Miejskiej należała do Komisji Opieki Społecznej, szczególnie angażując się w akcje na rzecz bezrobotnych i osób ubogich. Dokonywała systematycznych kontroli kuchni miejskich, niejeden raz odwiedzała osoby żyjące na hałdach, walcząc na posiedzeniach rady o budowę tanich mieszkań dla nich. W okresie wielkiego kryzysu walczyła o poprawę losu rodzin koczujących na hałdzie kopalni „Ferdynand” (późniejsze „Katowice”), zarzucając władzom miejskim, że zamiast starać się o poprawę ich losu, inwestują w takie przedsięwzięcia, jak lodowisko Torkat czy kąpielisko „Bugla”.