W kwietniu 1963 as-Sadi stracił stanowisko ministra spraw wewnętrznych po tym, gdy na ulicach irackich miast doszło do zamieszek i starć między podlegającą mu Gwardią Narodową, paramilitarną organizacją partyjną, a naserowskim Arabskim Ruchem Nacjonalistycznym. We wrześniu 1963 odzyskał natomiast kontrolę nad irackimi strukturami partii Baas i w jej imieniu ogłosił przyjęcie kursu marksistowskiego, prawdopodobnie licząc na poprawę stosunków z ZSRR i uzyskanie od tego państwa pomocy strukturalnej. Do tej pory ZSRR odnosił się do rządu irackich baasistów negatywnie, mając w pamięci represje, jakim poddali oni Iracką Partię Komunistyczną po przejęciu władzy. As-Sadi nawiązał ponadto kontakty z radykalną frakcją w kierownictwie syryjskiego oddziału partii Baas; baasiści od zamachu stanu w marcu 1963 rządzili również Syrią.
O arbitraż w sporze między radykałami skupionymi wokół as-Sadiego i bardziej umiarkowanymi frakcjami irackiego rządu poproszono głównego ideologa baasizmu Michela Aflaka, który uznał, że racja leżała po stronie wojskowych skupionych wokół Arifa.