Brytyjczycy zażądali od króla Fajsala, by surowo ukarał ich organizatorów; większość opozycjonistów została internowana, jedynie as-Sadr, jako szyicki duchowny, otrzymał możliwość wyjazdu z kraju. Udał się do Persji, gdzie pozostał do 1924.
Po powrocie do Iraku as-Sadr nie kontynuował działalności politycznej w dotychczasowym duchu, zaniechał protestów przeciwko mandatowi brytyjskiemu. W 1925 uzyskał mandat senatora, zaś w 1929 został przewodniczącym irackiego Senatu. Na stanowisku tym pozostawał do 1944, z przerwą w 1937.
W końcu lutego 1948 regent Iraku Abd al-Ilah powierzył mu misję utworzenia nowego rządu po tym, gdy wymusił dymisję poprzedniego premiera Saliha Dżabra. Ten ostatni, będąc szefem rządu, zawarł z Wielką Brytanią nowy układ, modyfikujący nieznacznie ustalenia poprzedniego traktatu brytyjsko-irackiego z 1930. Jego postanowienia (oraz fakt prowadzenia rokowań w tajemnicy) spotkały się z wybuchem oburzenia społecznego;