W odpowiedzi na nie premier ogłosił stan wojenny, użył wojska do tłumienia protestów i aresztował swoich największych krytyków; jednym z nich był ideolog partii Baas Michel Aflak. Ostatecznie jednak, idąc za radą prezydenta al-Kuwatliego, 22 sierpnia 1948 zrezygnował ze stanowiska; w tym momencie jego gabinet nie miał już poparcia drugiej głównej syryjskiej partii - Partii Ludowej, a politycy niezwiązani z Partią Narodową wystąpili z niego. Zapowiedział również wycofanie się z jakiejkolwiek działalności publicznej, ostrzegając przed dwoma niebezpieczeństwami dla Syrii: zagrożeniem ze strony Izraela oraz groźbą dyktatury wojskowej.
Emigracja 200px|right|thumb|Dżamil Mardam na przyjęciu na dworze króla Faruka w Kairze (stoi drugi z lewej) Dżamil Mardam emigrował do Egiptu, gdzie został dobrze przyjęty przez króla Faruka. Cieszył się szacunkiem również ze strony Wolnych Oficerów, autorów rewolucji 1952 r. Gamal Abdel Naser bezskutecznie zachęcał go do startu w wyborach prezydenckich w Syrii, obiecując mu wspieranie jego kampanii, jednak Mardam odmówił ze względu na stan zdrowia.