De Gaulle domagał się jego aresztowania.

W niepodległej Syrii Po uzyskaniu przez Syrię niepodległości w 1946 Mardam zamierzał wystartować w wyborach prezydenckich. Szukri al-Kuwatli, obawiając się rywalizacji z nim, mianował go ambasadorem w Egipcie i w Arabii Saudyjskiej. W 1947 nieoczekiwanie zmarł jednak Sad Allah al-Dżabiri; al-Kuwatli, nie widząc innych odpowiednich kandydatów na premiera, zgodził się na powrót Mardama do Damaszku i powierzył mu misję sformowania rządu. Weszli do niego głównie politycy Partii Narodowej, jednej z dwóch formacji, które w tym samym roku powstały po rozpadzie Bloku Narodowego. Sam premier stanął równocześnie na czele resortów zdrowia i spraw zagranicznych, a w maju 1948, po rezygnacji Ahmada asz-Szarabatiego, także obrony.

Rząd Mardama nie zrealizował żadnego z kluczowych stawianych mu celów: nie uzyskał zwrotu aktywów syryjskich zamrożonych we Francji, nie utworzył banku emisyjnego, nie ustabilizował waluty ani nie odzyskał sandżaku Aleksandretty. Najbardziej jednak zaszkodziła premierowi klęska w wojnie z Izraelem. Zarówno współpracownicy z Partii Narodowej, jak i opozycja oskarżyła go o nieumiejętność zarządzania siłami zbrojnymi i sprzeniewierzenie funduszy na zakup wyposażenia dla wojska. W kraju doszło do antyrządowych manifestacji.