W 1977 roku Pioneer 7 zarejestrował obecność ogona magnetosfery w odległości 19,3 miliona km od Ziemi – trzykrotnie dalej niż we wcześniejszych pomiarach.
20 marca 1986 roku Pionier 7 przeleciał w odległości 12,3 miliona km od komety Halleya, prowadząc badania nad interakcją wodorowego warkocza kometarnego z wiatrem słonecznym.
Ostatni kontakt z sondą nawiązano 31 marca 1995 roku, włączono wówczas na 2 godziny analizator plazmy.
Budowa Pionier 7 był w zasadzie identyczny z Pionierem 6. Sonda stanowiła zasobnik bębnowy o wymiarach 92,5 × 87,5 cm (średnica i wysokość) i masie całkowitej 63 kg. Boki próbnika były wyłożone bateriami słonecznymi w ilości 10 368, przedzielonymi wokoło wąskim pasmem, mieszczącym szczeliny, w których znajdowały się cztery przyrządy pomiarowe i cztery szukacze Słońca. Ze środka jednej z podstaw walca wystawał pręt długości 132 cm, którego ćwiartka górna mieściła dwie anteny o małym stopniu wzmocnienia. Pozostałe trzy czwarte pręta zawierały jeszcze jedną antenę. Antena wystająca z drugiej podstawy walca miała za zadanie wychwytywanie sygnałów związanych z badaniem rozchodzenia się fal radiowych. Mając kształt bębna, był zdolny do śledzenia ośrodka kosmicznego w płaszczyźnie orbity ziemskiej w pełnym obwodzie koła.