Został żołnierzem kawalerii C. K. Armii. Służąc w szeregach 3 pułku ułanów we wrześniu 1896 zdał egzamin oficerski jednorocznych ochotników w konnicy zorganizowany w Jarosławiu (innym absolwentem został wówczas Wawrzyniec Łobaczewski). Na przełomie 1896/1897 został mianowany jednorocznym ochotnikiem w kawalerii c. i k. armii. Został mianowany kadetem w rezerwie ułanów z dniem 1 stycznia 1897, a pod koniec 1898 mianowany na stopień oficerski porucznika rezerwy ułanów z dniem 1 stycznia 1899. Od 1897 do około 1904 pozostawał żołnierzem rezerwowym 3 pułku ułanów w Gródku••••••. Po przeniesieniu do C. K. Obrony Krajowej został zweryfikowany w stopniu porucznika oddziałów konnych w grupie nieaktywnych z dniem 1 stycznia 1899, a w październiku 1909 awansowany na nadporucznika kawalerii obrony krajowej w grupie nieaktywnych z dniem 1 listopada 1909. Był przydzielony do grup oficerów nieaktywnych pułku ułanów nr 3 w Rzeszowie••• (od około 1910 posiadał tam przydział też Henryk Prek) do około 1912. Po zakończeniu wojny i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień majora rezerwy kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923 był oficerem rezerwowym 4 pułku strzelców konnych w Płocku, a w 1924 jako oficer pospolitego ruszenia.