Do zwycięstwa upatrywano przede wszystkim triumfatorów poprzednich trzech edycji i jednocześnie czołową trójkę klasyfikacji generalnej Sevens World Series – Nową Zelandię (obrońców tytułu, będących na fali zwycięstw w SWS), Fidżi (z ostatnim sukcesem w South Africa Sevens 2002, lecz wzmocnioną gwiazdami tej dyscypliny) i Anglię (zwycięzców ostatnich trzech turniejów w Hongkongu). Pozostałymi faworytami były Australia, RPA i Samoa. Największą niespodzianką pierwszego dnia zawodów była porażka RPA z Tunezją, zaś Rosja i Japonia zaliczyły zwycięstwa nad regularnymi uczestnikami IRB Sevens World Series – Kenią i Kanadą. Komplet trzech zwycięstw zanotowały Nowa Zelandia, Fidżi, Szkocja, Australia, Argentyna i Francja – ta ostatnia po pokonaniu Anglików. Jedynie dwie pierwsze nie zaznały porażki również w dniu drugim, a prócz nich do ćwierćfinałów awansowały RPA, Australia, Szkocja, Argentyna oraz Anglia i Francja, które okazały się lepsze od Samoa jedynie różnicą małych punktów. W ćwierćfinałach Nowa Zelandia i Anglia łatwo wysoko rozprawiły się z Francją i Szkocją, Fidżyjczycy wytrzymali napór Argentyńczyków, zaś prowadzący do przerwy reprezentanci RPA ostatecznie ulegli jednym punktem Australijczykom.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Puchar Świata w Rugby 7 (2005) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.