Wzór tego dywanu to w środkowej części gwiaździsty motyw powtórzony w czterech kolumnach po sześć elementów, otoczony kolejno czterema obramowaniami (oddzielonymi sześcioma węższymi z kolorowymi blokami w sekwencji czarny-biały-czerwony-biały) przedstawiającymi, patrząc od środka, medaliony ze stworzeniami przypominającymi gryfy, zwierzęta przypominające jelenie – najprawdopodobniej renifery lub łosie, gwiaździste symbole, wojowników na koniach lub idących obok koni oraz medaliony ze stworzeniami przypominającymi gryfy. Dywan ten znajduje się w Państwowym Muzeum Ermitażu w Sankt Petersburgu w Rosji.
Dywan Baharestan
Perski dywan Chosroua I Anoszirwana, znany z opisu arabskiego po zdobyciu Ktezyfonu w 637 roku jako „wiosna Chosroua”, „ogród zimowy” lub „ogród wiosenny” nie był najprawdopodobniej dywanem z włosiem. Wedle przekazów arabskich był to dywan o wymiarach 27 × 27 metrów pokrywający podłogę w sali audiencyjnej zimowego pałacu królewskiego Tak Kisra w Ktezyfonie. Dywan z włosiem odpowiadający takim wymiarom ważyłby ponad dwie tony. Wzorem dywanu był wiosenny ogród królewski z owocującymi drzewami, kwiatami w rozkwicie, strumykami i ścieżkami – tkanina miała być bogato haftowana i zdobiona kamieniami szlachetnymi. Po zajęciu Ktezyfonu przez Arabów, dywan został pocięty na kawałki, które zostały rozdane muzułmanom.