Charakterystyka Libretto Montricourta opiera się na pomyśle La Fontaine'a pochodzącym od Ariosta. Zwariowana całość pozwoliła Rameau na wprowadzenie szeregu śmiałych rozwiązań stylistycznych i formalnych, przypominających Verdiego z Falstaffa. Pamiętając o sporze o włoskich komików, „Querelle des Bouffons”, Rameau wprowadził do utworu kilka znakomitych scen zespołowych: duet Neriny z Orkanem, Argie z Atisem, czy tercet Anzelma z Argie i Manto. Nerina występuje w stylu komicznym rodem z opery buffa, jej pani otwiera operę w czystym stylu tragedii muzycznej, po czym pozwala sobie na szereg zmian stylu. Rameau chętnie sięga w tym utworze na użytek farsowy po elementy tragiczne. Anzelm otwiera akt II patetycznym monologiem, którym się tylko ośmiesza, rodem z tragedii jest też skarga Orkana. Na uwagę zasługują też numery taneczne, jak chociażby Bardzo Wesołe Wejście Trubadurów. Słabsze libretto powoduje, że Paladyni nie dorównują Platei, są jednak niewątpliwie drugim komicznym arcydziełem Rameau.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Dzieła Jeana-Philippe’a Rameau Kategoria:Opery XVIII wieku Kategoria:Opery w języku francuskim