Wieża dzwonu została odbudowana w 1844 roku. Stosunkowo młoda jest składnica sutr i kronik historii świątyni (kyōzō), gdyż pochodzi z lat 1859–1860. Wśród zgromadzonych drogocennych tekstów jest m.in. kompletna kopia koreańskiej Tripitaki. W pobliżu znajduje się także pamiątkowy kopiec, gdzie ukryto włos cesarza Go-Mizunoo (jap. 後水尾, pan. 1611–1629) po „ceremonii tonsurowej” (postrzyżyn). W 1788 roku spaliła się wieża powiązana z tym miejscem.
Łaźnia (jap. senmyō)Nazwa ta ma związek z sutrą, w której znajduje się opowieść o 16 bodhisattwach kąpiących się razem. Słowo senmyō odnosi się do słów wypowiedzianych przez jednego z nich w momencie osiągnięcia przez niego oświecenia została wybudowana w roku 1400, ale obecna budowla pochodzi z roku 1596. Łaźnia pojawia się na co najmniej jednym znanym emaki-mono (obrazie w postaci zwoju) – Daitō gozan shodōzu (大唐五山諸堂図, "Obrazy różnych budynków z Pięciu Wielkich ChińskichSłowo to użyte zostało w znaczeniu "zen" Świątyń".
Ponieważ w Shōtoku-ji przebywało wielu japońskich artystów, m.in.