Synod zaakceptował również uprawnienia szacha w sprawie zwoływania synodów i obsady stanowisk kościelnych.

Decyzje synodu zostały zatwierdzone przez szacha Jezdegrada, który zaakceptował nominację Ashāqa i ogłosił katolikosa oraz jego następców zwierzchnikami chrześcijan w całym państwie Sasanidów. Społeczność chrześcijańska otrzymała autonomię, swobodę wyznawania religii i możliwość rządzenia się własnymi prawami – w zamian za podporządkowanie Kościoła władzy szacha, jak się wydaje na wzór modelu bizantyjskiego.

Funkcjonowanie Kościoła w państwie Sasanidów Po 410 roku Kościół perski stał się integralną częścią struktury państwa Sasanidów. Katolikosi należeli do szerokiego grona doradców i mieli dostęp do szachów. Przedkładali na dworze problemy społeczności chrześcijańskiej a z drugiej strony wydawali zarządzenia kościelne, które regulowały funkcjonowanie tejże społeczności w interesie państwa. Wydaje się, że Kościół był częściowo finansowany przez państwo, gdyż zachowały się przekazy o wsparciu organizacyjnym i pieniężnym w zwoływaniu synodów. Niektórzy władcy perscy tak interesowali się problemami irańskiego chrześcijaństwa, że nawet zwoływali na dworze dysputy teologiczne dla wyjaśnienia kontrowersyjnych kwestii.