W Osiedlu Wschodnim zbudował swoją posiadłość zwaną Brattahlid (pobliże dzisiejszego Narsarsuaq).
W szczytowym okresie oba osiedla posiadały co najmniej 400 gospodarstw i liczyły od 3000 do 5000 mieszkańców. Badania archeologiczne dowiodły, że osadnicy nawiązali też kontakty handlowe z rdzennymi Amerykanami, zwanymi przez nich Skrælingami. W 1126 roku w Gardar powstała pierwsza na Grenlandii diecezja, a w 1261 roku mieszkańcy wyspy uznali zwierzchnictwo króla Norwegii, choć w praktyce zachowali swoje prawa i byli praktycznie niezależni. W 1380 roku Królestwo Norwegii weszło w unię personalną z Królestwem Danii, a razem z nią kolonie grenlandzkie.
W XIV wieku kolonie zaczęły podupadać. Osiedle Zachodnie zostało opuszczone około 1350 roku, a Wschodnie kilkadziesiąt lat później. Datowanie radiowęglowe wykazało, że mogło to być około 1430 roku (± 15 lat). Diecezja Gardar funkcjonowała natomiast do 1378 roku.