Niemcy nazywali grodziska na Okopowej „Szwedzkimi Szańcami”. mały|Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej Las porastający wzniesienia Gór Opawskich na południowy zachód od Prudnika w przeszłości był własnością miasta Prudnika. W przeszłych czasach prawie każde miasto otrzymywało w pobliżu swoich posiadłości las na własne potrzeby, głównie w celu pozyskiwania drewna na opał i budowania domostw oraz innych zabudowań. W tamtych czasach w Prudniku zdano sobie sprawę z korzyści wynikających z posiadania lasu. Miasto systematycznie przejmowało okoliczne lasy, posiadając wkrótce największe lasy komunalne na Górnym Śląsku (około 3400 hektarów). Lasy w okolicy Dębowca zostały częściowo nadane Prudnikowi w 1388 i 1430 roku, resztę kupiono w 1597 roku. Łącznie lasy miejskie obejmowały: kompleks leśny na północny wschód od Rudziczki, Las Prudnicki między Wieszczyną a Trzebiną, lasy na stokach Zamkowej Góry, Olszaka koło Pokrzywnej i w pobliżu Krzyżkowic oraz całe wzgórze Szyndzielowej Kopy bez niżej położonych wschodnich stoków. Lasy okoliczne należały do Prudnika od 1596 roku, aż do nacjonalizacji. Przed 1596 r. obszar lasów związany był z Prudnikiem od czasu kolonizacji w średniowieczu, aż do 1596 roku las wchodził w skład dóbr zamku prudnickiego i administracyjnie była to część okręgu prudnickiego.