Dolina Wisły w Warszawie położona jest pomiędzy dwiema wysoczyznami morenowymi - Równiną Warszawską (na lewym brzegu Wisły) i Wołomińską (na prawym).
Strefa korytowa thumb|upright=1.2|Przewał, dalej z prawej ostrogi.
Długość odcinka warszawskiego wynosi około 31 km (od km 497,2 do km 528,7).
Od połowy XIV wieku Wisła w Warszawie była naturalną rzeką roztokową. Zaczęło się to zmieniać z chwilą rozpoczęcia jej regulacji w 1885 roku. W północnym rejonie miasta na odcinku od Saskiej Kępy do Bielan występuje przewężenie koryta wielkich wód znane jako gorset warszawski. Powyżej niego znajduje się łuk Wisły znany jako łuk siekierkowski Wisły oraz niespotykane nad środkową i dolną Wisłą, około 7 km rozszerzenie tarasu zalewowego, częśc. .
Wśród form geomorfologicznych osadów rzecznych (aluwiów) strefy korytowej wyróżniają się m.in. kępy, duże odsypy (przewały i zaspy przykorytowe), obniżenia łach i dolinki przelewowe.
Wezbrania powodziowe mają pochodzenie roztopowe lub deszczowe.
Strefa łęgowa (łąkowa) thumb|upright=1.2|Kanał Wawerski – kaskada na Zakolu Wawerskim.