Budowę ostróg żelbetowych rozpoczęto w 1968 roku. Ostrogi i opaski spowodowały zawężenie koryta średniej i niskiej wody na odcinku około 20 km do około 200 m.
Roztokowy charakter rzeka zachowała jedynie na północy i południu Warszawy. Wisła tworzy również odgałęzienia boczne.
thumb|220px|Ostrogi na Wiśle. Widok z mostu Świętokrzyskiego.thumb|220px|Bulwary wiślane na Powiślu. Widok z mostu Świętokrzyskiego
Szerokość thumb|upright=1.2|Łuk siekierkowski Wisły. Na południu miasta szerokość koryta wielkich wód Wisły dochodzi do około 1,4 km, w północnym rejonie na odcinku od Saskiej Kępy do Bielan wynosi 400–600 m. To przewężenie koryta wielkich wód znane jest jako gorset warszawski (hydrotechniczny gorset warszawski, gorset geomorfologiczny Wisły). Charakteryzujące ono się wzmożoną fluwiodynamiką. Na jego powstanie złożyły się: naturalna budowa geologiczna prawego brzegu rzeki, czyli odporne na erozję przyczółki geologiczne (progi) na odcinku około 10 km pomiędzy mostem Śląsko-Dąbrowskim a Młocinami, zwłaszcza praski, oprócz niego golędzinowski, żerański i tarchomiński. Są one uformowane na krawędzi tarasu nadzalewowego Praskiego.