te pierwsze są traktowane głównie jako źródło wełny, drugie – jako zwierzęta mleczne. Ta księga zawiera też rozdział o produkcji sera. W księdze dziewiętnastej znajdują się informacje o psach (pasterskich i stróżujących) oraz o świniach, a także o przechowywaniu mięsa. W dwóch krótkich rozdziałach wspomniane są zające i jelenie.
Ostatnia, dwudziesta księga jest poświęcona rybactwu. W pierwszej, dość krótkiej części znajdują się ogólne informacje o rybach, w tym o urządzaniu stawów, potem następuje szereg przepisów na przynęty. Ostatni rozdział traktuje o produkcji garum, bardzo popularnego w starożytnym Rzymie sosu rybnego. Są to najdokładniejsze zachowane przepisy na ten sos.
Źródła i ich autorzy Podstawowymi źródłami dla traktatu Kassianusa Bassusa były: Zbiór porad rolniczych Windaniusza Anatoliusza z Bejrutu i Georgiki Didymosa z Aleksandrii. Dzieło Windaniusza Anatoliusza, powstałe w IV wieku, składało się z 12 tomów i opierało się na pismach wcześniejszych autorów;