Dziesiąta i jedenasta księga są poświęcone ogrodowi (hortus), który w tradycji antycznej był terenem uprawy drzew owocowych i roślin ozdobnych. W pierwszej z nich znajdują się zagadnienia związane z sadownictwem, odmianami drzew i ich pielęgnacją. Omówione gatunki to w dużej mierze rośliny Azji i Afryki, mało popularne lub nieuprawiane w Grecji właściwej i w RzymieMikołajczyk. W: Geoponika, przypis na s. 229; wiele uwagi poświęcono palmie daktylowej, lentyszkowi i cedratowi. W następnej księdze opisano rośliny ozdobne, mogące służyć do splatania girland i wieńców, w tym kwiaty (róża, lilia, narcyz, fiołek), ale także rośliny przyprawowe, mające zastosowanie w kuchni (laur, mirt, rozmaryn, majeranek). Przy opisie niektórych roślin podano związane z nimi mity.
W księdze dwunastej zamieszczono informacje o roślinach warzywnych, głównie tych, które uprawiano w okolicach Konstantynopola. Wiele nazw nie występuje w żadnych innych zachowanych zapisach, prawdopodobnie były używane lokalnie.
Księga trzynasta to porady dotyczące odstraszania i zwalczania szkodników: owadów i gryzoni. Wiele z nich ma charakter magiczny.