Również w drugiej połowie XIX wieku upowszechniły się domy drewniane, które pod koniec stulecia zaczęto okładać importowanymi z Anglii płytami z blachy falistej często malowanej na rozmaite kolory co nadawało oryginalnego wyglądu wielu ulicom miasta. W pierwszych latach XX wieku w Reykjavíku stawiano wiele importowanych z Norwegii domów drewnianych według gotowych projektów, które były również naśladowane przez miejscowych budowniczych. Po wielkim pożarze w Reykjavíku w 1915 roku zabroniono wznoszenia drewnianych domów w gęstej zabudowie.

Stolica Islandii, dynamiczny rozwój na początku XX wieku W roku 1904 Reykjavík został stolicą autonomicznej Islandii. Liczba mieszkańców zaczęła dynamicznie rosnąć i już w 1920 roku liczyła ona 17500 mieszkańców (7300 w 1902 roku) i nadal rosła. Miasto, jednak, rozrastało się w tylko częściowo kontrolowany sposób. Mimo tego udało się zachować regularny układ ulic. Również infrastruktura miasta systematycznie się rozwijała, a w pewnym momencie powołano architekta – doradcę rządowego i zaczęto interesować się zagranicznymi opracowaniami urbanistycznymi jak na przykład koncepcją miasta ogrodu. Od 1910 roku rozpoczęła się dominacja konstrukcji betonowych. Właśnie na początku ery betonu i żelbetu rozpoczynał karierę najwybitniejszy w dziejach Islandii architekt – Guðjón Samúelsson.