Rozpoczęto też budowę niewielkich obiektów użyteczności publicznej takich jak katedry, szkoły czy więzienie. Ciągle rozwijający się od tego czasu Reykjavík w połowie XIX wieku był ośrodkiem administracyjnym, handlowym i kulturalnym kraju. Do miasta, w poszukiwaniu pracy w rybołówstwie i handlu, zaczęli sprowadzać się mieszkańcy innych części Islandii. W 1836 roku powołano Radę Miasta, a w 1839 Komisję Budowlaną, która odtąd zajmowała się sprawami planowania i zabudowy. W połowie XVIII wieku zaczęto budować w Reykjavíku pierwsze domy z kamienia, których przykładem jest powstałe w latach 1759-1770 więzienie, przebudowane w 1815 na rezydencję gubernatora. Aktualnie znajduje się w nim siedziba premiera i rządu Islandii, a budynek zachował pierwotny wygląd. Ale to budowa parlamentu w latach 1879-1881 stała się przełomem w zakresie konstrukcji kamiennych. Był to pierwszy tak duży budynek z kamienia w Islandii. Po jego powstaniu rozpowszechniło się budownictwo kamienne, które nie było darzone zaufaniem z powodu wysokiego kosztu, niskiej jakości oraz dużych problemów z izolacją przeciw wilgoci. Tradycyjne domy z ziemi wznoszono aż do końca XIX wieku kiedy to zabroniono ich budowy.