Żerański zaangażowany był w budowanie podstaw polskiego słownictwa elektrotechnicznego. Już w czasie studiów w 1901 roku opracował i wydał na powielaczu pod egidą Koła Studentów Polaków Politechniki Darmsztadzkiej „Niemiecko-polski słownik wyrazów technicznych”. Była to pierwsza w języku polskim publikacja zawierająca około dwustu terminów z elektrotechniki (w 1902 ukazało się kolejne wydanie). W 1903 roku Żerański dołączył do prac nad słownictwem elektrotechnicznym, prowadzonych przez Kazimierza Obrębowicza, Mariana Lutosławskiego i Jana Rzewnickiego. Następnie opracował i wydał w 1904 roku „Materiały do słownictwa elektrotechnicznego”, zawierające wstępne tłumaczenie ok. 3500 terminów niemieckich z dziedziny elektrotechniki. Na przełomie 1917–1918 Żerański wszedł w skład Centralnej Komisji Słownictwa Elektrotechnicznego (CKSE) powołanej przez Koło Elektrotechników przy Stowarzyszeniu Techników w Warszawie. Na zjeździe założycielskim SEP w 1919 roku Komisja przedłożyła propozycje ujednolicenia polskiego słownictwa elektrotechnicznego.