W grudniu 1955 został wikariuszem w parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła Borku Starym. Przez rok, do grudnia 1956 był rozpracowywany przez służbę bezpieczeństwa. Na mocy ustawy o amnestii z 1956 jego kara została całkowicie darowana. Później pełnił posługę jako wikariusz ekspozyt w parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Siedliskach i w tym czasie od marca 1957 do grudnia 1962 był ponownie rozpracowywany. Od stycznia 1963 pełnił urząd proboszcza w parafii św. Marcina w Przysietnicy. W tym czasie przyczynił się do wyposażenia kościoła pod tym wezwaniem.

W sierpniu 1990 przeszedł na emeryturę i pozostał w tej wsi jako rezydent.

W 1992 Sąd Wojewódzki w Rzeszowie unieważnił wyrok wydany na niego przez władze komunistyczne, uznając, że jego powojenna działalność zmierzała do zapewnienia państwu polskiemu niepodległości i suwerennego bytu. Od 1984 należał do Oddziału Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w Kolbuszowej, w 1992 otrzymał uprawnienia kombatanckie, a w 1994 wstąpił do Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej i należał do Koła w Brzozowie.

Zmarł 6 stycznia 1998 w brzozowskim szpitalu.