Po zakończeniu wojny, na wiosnę 1946 nawiązał współpracę ze Zrzeszeniem „Wolność i Niezawisłość” (umożliwił mu to ponownie ks. Bąk, członek Rady WiN w Kolbuszowej). Jego działalność polegała na odbieraniu meldunków sytuacyjnych od Franciszka Płazy, kolportażu prasy organizacyjnej (pism „Ku Wolności”, „Orzeł Biały”). Jednocześnie od sierpnia 1946 posługiwał w kościele Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny parafii pod tym wezwaniem w Raniżowie. W obliczu zagrożenia zatrzymaniem, po aresztowaniu Płazy i ks. Bąka, w styczniu 1949 uciekł z Raniżowa do Wrocławia. Tam nawiązał kontakt z innymi księżmi z diecezji przemyskiej, ukrywającymi się przed prześladowaniami ze strony komunistów. Otrzymał zameldowanie, jednak 23 października 1950 został aresztowany przez funkcjonariuszy Sekcji V Wydziału V Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego (WUBP) we Wrocławiu. Wraz z innymi duchownymi aresztowanymi w sprawie pod numerem 17, był poddany brutalnym metodom w śledztwie opracowanym przez szefa WUBP Jana Zabawskiego. Po zamknięciu śledztwa trafił na sześć miesięcy do celi izolatki.