35, 36.
Podstawą pod wydanie z kanonu Mingów była publikacja tej pracy przez mistrza chan Xuetanga Purena datowana na okres dade 7 dynastii Yuan, czyli 1303 rok. Do oryginalnego wstępu premiera Peixiu dodano jeszcze trzy inne wstępy Wuwaia Weida, Denga Weiyuana i Jia Ruzhou. Ze wstępu Denga Weiyuana można się dowiedzieć o historii tego tekstu od momentu skopiowania go przez PeixiuPeixiu był znanym kaligrafem w okresie dazhong dynastii Tang, czyli w latach 847-860, aż do przekazania kopii tekstu przez mistrza chan Qianana Juegonga z Datong mistrzowi Xuetangowi Purenowi. We wstępie Jia Ruzhou znajduje się informacja o wydaniu tego tekstu w okresie qingning dynastii Liao, czyli w roku 1062.
W Głównej Narodowej Bibliotece w Tajpej znajduje się fragment tego dzieła na manuskrypcie z Dunhuangu, który jest datowany na okres guangshun 2 późniejszej dynastii Zhou, czyli na rok 952. Składa się z wykresu i fragmentu tekstu. Wykres jest ogólnie bardzo zbliżony do wykresu z koreańskiego wydania wanli 4Jeff Broughton. "Tsung-mi's Zen Prolegomenon: Introduction to an Exemplary Zen Canon" [w:] The Zen Canon. Str. 37.
W Japonii wydano to dzieło w 1358 roku;