Umowa forfaitingu pomimo cech charakterystycznych dla cesji wierzytelności należy do umów nienazwanych, niemniej jednak stanowisko doktryny skłania się ku traktowaniu umowy forfatingu jako umowy sprzedaży wierzytelności (patrz: NSA/Ka 1487/94).
Stronami umowy forfaitingu są: sprzedawca - podmiot prowadzący działalność gospodarczą w celach zarobkowych, który dokonuje na rzecz forfaitera przelewu wierzytelności przyszłych przysługujących mu z tytułu umowy pomiędzy nim a nabywcą. Należy podkreślić, iż podmiot będący, w związku z podstawowym stosunkiem zobowiązaniowym nabywcą, nie będąc stroną umowy forfaitingu, staje się dłużnikiem forfaitera. Sprzedawca jako strona umowy przenosi prawa do wierzytelności na forfaitera, a także przekazuje dokumenty związane z prawem do przedmiotowej wierzytelności, forfaiter - podmiot nabywający w drodze cesji udokumentowaną wierzytelność pieniężną.