pan. 1318-1339), który został w nim pochowany po śmierci.
W 1327 roku patroni klasztoru darowali dodatkowy teren na wybudowanie świątyni dla wykonywania śpiewów i ezoterycznych modlitw siedemnastego dnia każdego miesiąca. W 1333 roku na klasztor przeznaczono kolejną kontrybucję w zamian za czytanie tekstu Dai hannyakyō jako modlitwy za bezpieczeństwo dworu cesarskiego. W 1334 roku jitō (wojskowy steward) przeznaczył kolejny teren na wybudowanie świątyni dla ezoterycznego bóstwa ShōdenBóstwo to miało głowę słonia na ludzkim ciele. Była to forma Winajaki znanego także jako Ganeśa. W 1337 roku wydano dla Morooka-dery dyrektywę, w której żąda się regularnych rytualnych ceremonii "w zgodzie z wcześniejszymi precedensami". W 1341 roku wydano kolejną dyrektywę przypominającą, że Morooka-dera powinna wiernie wykonywać wszelkie modlitwy i ceremonie, które zostały ustalone w czasie pierwszej donacji w 1296 roku. Z powyższych przykładów widać jak wielki wpływ wywierali patroni na kształt i charakter danego klasztoruWilliam M. Bodiford. Sōtō Zen in Medieval Japan. Str.