Pod koniec XI wieku Aleksy I Komnen dokonał reformy administracji patriarchatu. Wydana przez niego w 1094 roku syntagma upraszczała organizację patriarchatu do pięciu urzędów: wielkiego ekonoma, wielkiego skeuofylaksa, prepozyta sakellionu, wielkiego sakkelariusza, i chartofylaksa, który staje się najważniejszym urzędnikiem patriarchy i jego „ustami”: jest przedstawicielem patriarchy, pośrednikiem między nim a synodem i chociaż jest diakonem w porządku hierarchicznym jest umieszczany przed metropolitami. Pod koniec XII wieku liczba archontów zostaje powiększona o protekdikosa, wykonującego władzę sądowniczą poprzez sąd eidekeion.
Współcześnie (pocz. XXI w.) tytuł Wielkiego Archonta patriarchatu może zostać nadany przez patriarchę Konstantynopola osobie, która położyła szczególne zasługi w pracy dla dobra Kościoła prawosławnegoWhat is an Archon?. Tytuł Archonta Wielkiego to najwyższy tytuł, jaki może otrzymać w prawosławiu wierny świeckiJan Miniuk Wielkim Archontem, "Przegląd Prawosławny", nr 9 (207), wrzesień 2002., jego nadaniu towarzyszy specjalny obrzędSergiusz Martyniuk Archontem Wielkim, "Przegląd Prawosławny", nr 9 (303), wrzesień 2010..
Uwagi
Przypisy
Bibliografia Diego Jiménez Arias, Jerónimo de Valencia, Juan de Lama Cubero, Narcís Oliva i Nadal. Lexicon ecclesiasticum latino-hispanicum. Barcelona: Apud Narcissum Oliva typographum, 1792.
Kategoria:Bizantyńskie urzędy kościelne