O dwa stulecia późniejszy Taktikon Benesevicia (pochodzący z lat 944-945) wskazuje na zmianę wcześniejszego porządku urzędów patriarchatu. Najwyraźniej wzrost znaczenia stolicy patriarszej przyniósł powiększenie zadań jej administracji. Finansami patriarchatu zarządzał w tym czasie sakkelariusz, protonotariusz był sekretarzem patriarchy, logoteta wygłaszał mowy świąteczne, hypomnematograf był urzędnikiem sądowym, kanstresios odpowiadał za szaty liturgiczne, referendarz za komunikację z cesarzem. Lista nie wymienia synkellosa, który zaczyna być wtedy traktowany jako następca urzędującego patriarchy. Wraz ze wzrostem znaczenia patriarchatu wzrosła też ingerencja cesarza w obsadzanie jego urzędów. Cesarz rezerwuje sobie możliwość obsadzania dwóch głównych urzędów: ekonoma i skeuofylaksa, wykorzystuje też możliwość powoływania na archontów osób świeckich. W 1057 roku cesarz Izaak Komnen zrzekł się prawa do jakiejkolwiek ingerencji w administrowanie dobrami kościelnymi, uwalniając je tym samym od kontroli państwa.