przeniósł się z Kiwerc do WarszawyŻyciorys Edmunda Malinowskiego w dokumentach Centralnego Archiwum Wojskowego w Warszawie, syg. AP 1136/65/89, nr 114063..
Przez kilka miesięcy pracował jako kierownik ogródka jordanowskiego w Warszawie, potem jako wychowawca w domu poprawczym przy ulicy Jagiellońskiej. Następnie w końcu 1931 r. podjął pracę jako wychowawca i nauczyciel w Instytucie Głuchoniemych i Ociemniałych przy Placu Trzech Krzyży. Tam też nauczył się języka migowego. W 1933 r. wziął ślub z Marią Gądzyńską. W 1935 r. ukończył 6 miesięczny Kurs Opieki Społecznej nad Dziećmi „Wszechnica”. Do 1938 roku mieszkał w Warszawie przy ulicy Książęcej 7, potem dostał mieszkanie w tzw. „Domku Ogrodnika” na terenie Instytutu Głuchoniemych i Ociemniałych przy pl. Trzech Krzyży 4/6.
II wojna światowa W 1939 r. został powołany do wojska, gdzie służył jako sierżant – dowódca plutonu w Kolumnie Samochodowej Naczelnego Wodza. Dnia 20 września dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał w jenieckim obozie przejściowym w Terespolu nad Bugiem, skąd w styczniu 1940 r. uciekł i wrócił do Warszawy.