W 1919 powrócił do Warszawy, gdzie był zastępcą naczelnika warsztatów w Porcie Czerniakowskim i członkiem Zarządu Związku Zawodowego Pracowników Polskiej Żeglugi Państwowej. W latach 1919–1922 wykładał na UL. W 1919 wstąpił do KPRP w Powiślu, członek Komitetu Warszawskiego KPRP (1920–1923). W latach 1922–1924 w jego mieszkaniu odbywały się zebrania Sekretariatu KPRP. W latach 1923–1928 był członkiem Zarządu Stowarzyszenia Wolnomyślicieli Polskich. Od 1923 do 1930 kierował biurem warsztatów głównych Tramwajów Miejskich w Warszawie, zwolniony za współorganizowanie strajku tramwajarzy. W latach 1930–1933 był naczelnikiem wydziału i wicedyrektorem administracyjnym Państwowych Zakładów Tele- i Radiotechnicznych (PZT). Działacz komitetu fabrycznego podczas strajku w styczniu 1933, za co został zwolniony i był inwigilowany. Później od 1934 do 1939 był doradcą organizacyjnym i asystentem prof. K. Adamieckiego w Instytucie Naukowej Organizacji. W latach 1932–1935 współorganizator i członek Zarządu Muzeum Społecznego, a w 1931–1939 Zarządu Instytutu Gospodarstwa Społecznego. Działacz tzw. inteligencji technicznej w KPP (wraz z m.in. A. Rajchmanem i Marianem Spychalskim), która zajmowała się organizowaniem związków zawodowych pracowników inżynieryjno-technicznych.