Mohammed II miał dwu lub trzykrotnie wysyłać pismo nominacyjne do Abu Hafs Omara, ten jednak odmawiał przyjęcia stanowiska. Za radą szejka Saliha Takinniego Askia napisał do Omara list, w którym informował go, iż jeśli ten nie przyjmie proponowanego stanowiska, nominuje na nie ignoranta. W ten sposób to Omar będzie odpowiadał przed sądem ostatecznym za wszystkie złe decyzje wydane przez niekompetentnego kadiego. Przekonany w ten sposób Abu Hafs Omar przyjął nominację 1 lutego 1585 roku.
Problem marokański
thumb|Transsaharyjskie szlaki karawan. W 1578 roku tron marokański objął nowy sułtan – Ahmad al-Mansur. Zażądał on od Askii Dauda przekazania kopalni soli w Taghazie. Daud rozwiązał sytuację, wysyłając Saadycie dar w wysokości 10000 mitkali złota. Zażegnał tym samym ryzyko wojny, zachowując kontrolę nad kopalnią. Sułtan nie zrezygnował jednak zupełnie ze swoich aspiracji i powrócił do nich po objęciu władzy w Songhaju przez Mohammeda II. W celu wybadania sytuacji wewnętrznej w państwie wysłał w 1584 roku poselstwo z bogatymi darami na dwór Askii. Askia El-Hadż nie pozostał mu dłużnym i rozkazał przesłać do Marrakeszu jeszcze cenniejsze podarki. Po odjeździe delegacji rozeszły się wieści o armii marokańskiej liczącej 20000 ludzi, mającej zmierzać w kierunku Wadanu ( Ouadane), docelowo zaś do granic Songhaju.