2). Mają one formę komory gniazdowej ze zwisającym tunelem wejściowym długości bliskiej 30 cm, zawieszonej około 15–18 m nad ziemią. W pobliżu gniazd na albicji gniazdowały inne, nieokreślone wikłacze, astryldy – możliwe, że z rodzaju Nigrita – oraz osy Polistes. Materiał gniazdowy nie jest do końca znany; obserwowano ptaki obrywające liście olejowca gwinejskiego lub używające wąsów czepnych jakiegoś pnącza. Prawdopodobnie było to Paullinia pinnata, powszechnie używana u M. rubricollis. Na podstawie licznych doniesień o grupach rodzinnych z dwoma młodymi można stwierdzić, że w zniesieniu są dwa jaja. U innych wikłaczy typowe zniesienie liczy trzy jaja, jednak dowodów na taką jego wielkość u omawianego gatunku nie ma.
Elgood obserwował samca przy budowie gniazd, a następnie samicę wyściełającą jedno z nich. 25 maja przebywała w gnieździe około 30 minut, najprawdopodobniej składała jaja. 11 czerwca obserwowano obojga rodziców w trakcie noszenia pokarmu dla młodych. Według tych danych okres inkubacji to blisko 14 dni – jest to przeciętna wartość zarówno dla wikłaczy, jak i wróblowych tego rozmiaru w ogóle. Dwa tygodnie później para nadal transportowała pożywienie do gniazda. Jego tunel wejściowy stał się obszarpany i niemal oddzielony od komory gniazdowej, toteż dorosłe ptaki wchodziły wprost przez jej otwór.